Hai un Profeta 
viernes, agosto 20, 2010, 02:33 - Poesía


HAI UN PROFETA

Dorme, como dorme o Arco da vella no ceo,
e cando amenza
acende a luz azul que hai na túa mirada
para facer que volvan as andoriñas transparentes
debuxando celestiais fantasías no papel que nos tocou vivir.
Ti durmida xunto a min, é ser un iluminado
pero tamén un porto aberto ás tempestades,
o limbo das confusións xa non importa a ninguén
se as mans están collidas mentres se camiña,
tampouco importa que este labirinto baixe ou suba,
que sexa unha abstracción ou un minimalismo de células vertixinosas
facendo o amor
para que a especie se multiplique.
Agora si, sento xa a éxtase da materia
dos teus labios carnosos que se pegan indisolubles aos meus.
Algo doutras realidades está a translucir
entre as árbores dunha rúa descoñecida
na cidade que ignoro xunto a ti.
Es un berro na miña voz e por el recoñécenme,
míranme e fan ademáns para que pase,
sigo así o meu camiño nesta atmosfera de carnaval.
Hai un profeta ao que quero agradecer
a chuvia que cae no momento preciso,
hai un profeta que sorrí despoxado da súa túnica,
un home sinxelo
que se molla na pobreza,
alguén que se divirte
por que o vento move unha ferva rodeada de neve.
Ás veces tamén, ao outro lado da túa man
hai outra man,
e outra nesa que ten outra con ela,
unha cadea de mans que se perden,
que van a outros mundos e volven
para asir a miña outra man.
E eu ireime
expresándoche a miña gratitude polo teu desvelo,
dándoche o alento necesario
cunha gota que xira imparable
por unha vertical de brillos
que me resultan extremadamente coñecidos.


HAY UN PROFETA

Duerme, como duerme el Arco Iris en el cielo,
y cando amanezca
enciende la luz azul que hay en tu mirada
para hacer que vuelvan las golondrinas transparentes
dibujando celestiales fantasías en el papel que nos ha tocado vivir.
Tú dormida junto a mí, es ser uno iluminado
pero también un puerto abierto a las tempestades,
el limbo de las confusiones ya no importa a nadie
si las manos están cogidas mientras se camina,
tampoco importa que este laberinto baje o suba,
que sea una abstracción o un minimalismo de células vertiginosas
haciendo el amor
para que la especie se multiplique.
Ahora sí, siento ya el éxtasis de la materia
de tus labios carnosos que se pegan indisolubles a los míos.
Algo de otras realidades está transluciendo
entre los árboles de una calle desconocida
en la ciudad que ignoro junto a ti.
Eres un grito en mi voz y por el me reconocen,
me miran y hacen ademanes para que pase,
sigo así mi camino en esta atmósfera de carnaval.
Hay un profeta al que quiero agradecer
la lluvia que cae en el momento preciso,
hay un profeta que sonríe despojado de su túnica,
un hombre sencillo
que se moja en la pobreza,
alguien que se divierte
por que el viento mueve una hierva rodeada de nieve.
A veces también, al otro lado de tu mano
hay otra mano,
y otra en esa que tiene otra con ella,
una cadena de manos que se pierden,
que van a otros mundos y vuelven
para asir mi otra mano.
Y yo me iré
expresándote mi gratitud por tu desvelo,
dándote el aliento necesario
con una gota que gira imparable
por una vertical de brillos
que me resultan extremadamente conocidos.

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 3.1 / 16 )

Na túa nube musical 
lunes, agosto 2, 2010, 03:34 - Poesía


Soñarte nas miñas mans, por que es a miña guitarra doce e sinuosa,
Fender Stratocaster, branca e negra, positiva negativa.
Deixemos que soen os bicos na túa nube musical.
Bicos..., máis bicos, nun longo recital.

******************************************************
Soñarte en mis manos, por que eres mi guitarra dulce y sinuosa,
Fender Stratocaster, blanca y negra, positiva negativa.
Dejemos que suenen los besos en tu nube musical.
Besos…, más besos, en un largo recital.

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 3 / 15 )

10 días fora do territorio celta "O meu ollar con 7 anos" 
viernes, julio 9, 2010, 00:12 - Poesía


PASAREI UNS DÍAS DE VACACIÓNS NUN PUNTO
Encontrarei o extremo dunha rama dunha árbore no deserto, o último brote que se dirixe ao sol pola súa conta, pola súa necesidade de vivir a luz, de abrir camiño entre a vida que existe ao outro lado, fóra do seu corpo, converterse ao mundo como a palabra que se libera para que navegue e sexa navegada. Buscarei un filamento para ter o mínimo contacto, algo como a seda que lanza ao espazo a araña para que o vento a leve e poder así navegar a utopía, algo cuxa materia sexa só luz, nave de todas as viaxes, nin principio nin fin, o punto a través do cal se pasa millóns de veces e xamais se volve recordar.

PASARÉ UNOS DÍAS DE VACACIONES EN UN PUNTO
Encontraré el extremo de una rama de un árbol en el desierto, el último brote que se dirige al sol por su cuenta, por su necesidad de vivir la luz, de abrir camino entre la vida que existe al otro lado, fuera de su cuerpo, convertirse al mundo como la palabra que se libera para que navegue y sea navegada. Buscaré un filamento para tener el mínimo contacto, algo como la seda que lanza al espacio la araña para que el viento la lleve y poder así navegar la utopía, algo cuya materia sea solo luz, nave de todos los viajes, ni principio ni fin, el punto a través del cual se pasa millones de veces y jamás se vuelve a recordar.

1 comentario ( 8 visualizaciones )   |  enlace permanente   |   ( 2.9 / 26 )

Deterioro 
lunes, julio 5, 2010, 13:52 - Poesía


Se levanta como una nube
y crece.
En la boca de las horas se cierran
las heridas mas humanas.
Tan pronto como el sol se ponga amanecerá
para atrás
y estos son los hechos.
Formas de calidad transparente
se asoman a los balcones
de la casa encantada,
al territorio inerte
que corta el cielo en dos.
La lluvia
aparece sobre las consignas
y llena de futuro las copas antes derramadas
que se yerguen en un nuevo brindis.
El viento toca el viejo instrumento
que aún sigue
suspendido en la infinita línea del viejo rascacielos,
en aquella infancia devorada por los truenos,
y el azúcar de las golosinas guarda las pisadas
de los buscadores de tesoros
que caminan hipnotizados
tocados de turbantes dorados
coronados de plumas
que manan como géiseres flotantes
multiplicándose
en un ejército que se mueve
como un océano de deseos
y se enfrenta cada día
al terror de las dudas
en feroces batallas.
Y avanza y avanza
por tenebrosas tierras
derramando una canción
poderosa y doliente
pidiendo un deseo
un solo deseo.

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 3 / 28 )

Á MORTE DA SÚA DAMA 
domingo, julio 4, 2010, 00:38 - Poesía


A súa dama morta.
Lévanse o seu silencio pola rúa do cálido aire,
tamén se levan o reflexo das súas ás e a mirada.
Un pouco máis trementes
xa as estrelas lle dan escolta na noite muda
que se derrama nas curvas misteriosas.
Á morte da súa dama
ninguén lle invitou, ninguén o citou ao altar.
Pero subiu ao máis extremo do cume da árbore sagrada,
púxose ás verdes
e cun aceno apenas perceptible
botou a voar.
Somerxeuse no mundo,
nun espazo de areas movedizas
que o foron rodeando
dun xeito sorprendente e fero,
o seu destino agora era loitar
nas cinzas daquel volcán.

añadir comentario   |  enlace permanente   |   ( 3 / 20 )


Siguiente